14-08-2020





Bez cierpliwości nie możemy stać się świętymi.


św.J.Bosko

 O Scholi  


W pierwszych wiekach dziejów Kościoła nie było miejsca dla specjalnie wyodrębnionej grupy śpiewaków. Nie znano nawet osobnego śpiewaka-kantora.Lud był pouczany przez lektora za pomocą czytań i psalmodii.


Wpływ na taką sytuację wywarło kilka czynników:

1.  Liturgia tego okresu była stosunkowo skromna.

2. Językiem obowiązującym w pierwszych dwóch stuleciach był grecki.Od III w. zaczął go wypierać język łaciński.Taki przełom językowy nie sprzyjał rozwojowi śpiewu.

3. Spiewy w pierwotnej Liturgii były proste, choć niekiedy improwizowane np. przez celebransa.Nie wymagały istnienia osobnego zespołu śpiewaczego.

4. Na kształt Liturgii miały wpływ także prześladowania chrześcijan.Odprawianie Eucharystii w domach prywatnych, w katakumbach, czy na wolnym powietrzu, konieczność

ukrywania się,itd. - to wszystko nie pozwalało na przepych ceremonii.

         

Pierwsze pisane świadectwo o istnieniu w Rzymie grupy śpiewaków przygotowanych do wykonywania śpiewów liturgicznych pochodzi z czasów Papieża Sergiusza I (687-701).

W VIII w. grupa ta, nazwana scholą, osiągnęła swój pełny rozkwit. Rzymska schola cantorum  stała się ważnym centrum uprawiania i rozpowszechniania śpiewów liturgicznych oraz wzorem do zakładania podobnych instytucji. Powstawały one z biegiem czasu przede wszystkim przy katedrach i klasztorach, gdzie z racji wystarczającej liczby duchowieństwa można było wykonać repertuar gregoriański. W miarę upływu lat repertuar stawał się coraz bardziej skomplikowany i niedostępny dla ogółu wiernych.


Po Soborze Vatykańskim II sytuacja ulega zmianie. W Liturgii dopuszczono języki narodowe.Zespoły śpiewacze zaczęły wykonywać repertuar muzyczny w jednym, dwu-lub więcej językach. Dlatego dziś nazwa "schola" nabiera odmiennego znaczenia.

Schola to grupa śpiewaków, która bądąc reprezentantem wiernych, intonuje i podtrzymuje śpiewy przez dialog z ludem, albo też wykonuje śpiewy samodzielnie, bez czynnego udziało wiernych.Grupa ta głównie uprawia muzykę monodyczną (tj. muzykę liturgiczną) i w tym między innymi należy upatrywać różnicę pomiędzy scholą, a chórem.

Instrukcja "Musicam sacram" mówi:

"Na szczególną wzmiankę ze względu na posługę liturgiczną zasługuje:chór, kapela muzyczna i schola kantorów.Ich zadanie (munus) nabrało nawet większego znaczenia w świetle zasad świętego Soboru, dotyczących  odnowy liturgicznej.Do nich bowiem należy troska o poprawne wykonanie przeznaczonych im części zgodnie z różnymi rodzajami śpiewu(genera cantuum) oraz wspomaganie wiernych w czynnym uczestnictwie w śpiewie."(n.19)


Zadaniem więc scholi jest wykonywanie należnych części oraz wspomaganie śpiewu wiernych.Błędną interpretacją dokumentu byłoby ograniczanie scholi wyłącznie do roli wspomagającej wiernych, a odmawianie jej prawa do samodzielnego wykonywania niektórych utworów muzycznych.Takie bowiem wykonywanie może stanowić pierwszy krok do zapoznania uczestników Liturgii z nowym repertuarem i wcale nie musi być rozumiane jako chęć urządzania popisu lub koncertu.

W kościołach pożądana jest zawsze różnorodność zespołów muzycznych.Repertuar scholi obejmuje z reguły śpiewy jednogłosowe.Do zespołu mogą należeć ci, którzy odznaczają się wrodzoną muzykalnością. Odpowiednia formacja muzyczna i duchowa scholi sprawi, że zespół będzie sprawował wyznaczone mu funkcje w sposób odpowiedzialny.

O tej odpowiedzialności mówił także Papież Jan Paweł II :

"Owa odpowiedzialność dotyczy również samego wykonania odnośnych funkcji liturgicznych, czy też odśpiewania - co winno odpowiadać także pewnym wymogom sztuki.Zabezpieczając te czynności przed jakąkolwiek sztucznością, trzeba wyrazić w nich  równocześnie taką umiejętność, taką prostotę i zarazem dostojeństwo,ażeby już w samym sposobie czytania czy śpiewania liturgicznego odzwierciedlił się charakter świętego tekstu" (List do biskupów o tajemnicy i kulcie Eucharystii,n.10)


(opracowane na podstawie "Muzyka liturgiczna po Soborze Watykańskim II w swietle dokumentów Kościoła" ks. I. Pawlak)
zamknij

 

Schola "Marana Tha"

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom wielu osób, we wrześniu 2006 r. powstała przy naszej bazylice schola parafialna "Marana Tha" dla młodzieży i dorosłych.

Jej celem jest ubogacenie Liturgii Eucharystycznych i uroczystości parafialnych poprzez współczesne śpiewy liturgiczne i religijne.


Na piewrwszym spotkaniu było nas zaledwie pięcioro.Spiewając razem pokonaliśmy tremę i przy akompaniamencie gitary odkryliśmy na nowo piękno pokskich pieśni religijnych.

Nasz pierwszy wspólny występ zbiegł się z uroczystością pożegnania dotychczasowego ks.Proboszcza Jacka Pajewskiego  i powitaniem nowego Proboszcza ks.Tadeusza Niewęgłowskiego.

 

A dzisiaj?

Nasze grono się powiększyło, wiek nie stanowi dla nas granicy.Oprócz osób ze zdolnościami wokalnymi dołączyli do nas także ci, którzy upiększają nasz śpiew grą na różnych instrumentach.Rośpiewani i dobrze przygotowani łączymy się w modlitwie i uwielbieniu Boga, który daje nam siłę do wspólnego i radosnego przeżywania Tajemnicy Bożej Miłości.

Nieustannie dążymy do udoskonalenia naszego śpiewu poprzez cotygodniowe próby,  cieszymy się nawet najmniejszym osiągnięciem.


Oprócz częstego udziału we Mszach św., kolędujemy razem z dziećmi Polskiej Misji podczas Jasełek, sprawia nam to wielką radość, którą chcemy dzielić się dalej.

Uczestniczymy także w koncertach kolęd organizowanych każdego roku w naszej Misji na zakończenie okresu Bożego Narodzenia.Spotkania  z okazji: wspomnienia św. Cecylii, czy wspólna Pielgrzymka śladami Jana Pawła II,  "opłatek" czy grill pozwalają nawiązać serdeczną przyjaźń i mile spędzić wolny czas.


Zapraszamy wszystkich chętnych do wspólnej modlitwy i umocnienia swojej wiary poprzez śpiew ku chwale Bożej w naszej scholi.

Dziękujemy równocześnie wszystkim, którzy wspierają nas dobrym słowem, radą i modlitwą oraz okazują nam szczerą życzliwość.

 

 

 

Kilka zasad dla posługujących muzycznie:

1. Kocham Pana Boga i śpiewam dla Jego chwały.
2. Służę Chrystusowi Panu w ludziach.
3. Stale rozwijam w sobie Boże życie.
4. Pracuję nad swoim charakterem i czuwam nad czystoścą serca i duszy.
5. Staram sie dobrze poznawać i przeżywć obrzędy liturgiczne.
6. Dokładam wszelkich starań, by wnosić wszędzie prawdziwą radość.
7. Przez swoją pilność i sumienność staję się przykładem dla innych.
8. Moim wzorem jest Niepokalana Matka Zbawiciela. Naśladuję Jej dobroć, pokorę 

    i piękną miłość.